Najnowsze wpisy

Losowe wpisy

Parathormon pobudza wchłanianie zwrotne jonów

Z przesączonych w kłębkach jonów Ca2+ Vi wchłania się zwrotnie przez kanalik bliższy, pozostała zaś[...]

Twierdzenie Rosnera

Z zagadnieniem tym pozostaje w ścisłym związku sprawa postępowania z drugim jajnikiem, jeśli nowotw[...]

Szerokość geograficzna i wysokość decydują o skłonności do zapadania na raka skóry

Tak jak należałoby się spodziewać, 90 procent nowotworów skóry występuje na tych częściach ciała, k[...]

Bóle w okolicy kości ogonowej

Bóle w okolicy kości ogonowej nie są właściwie cierpieniem ginekologicznym, ale ponieważ bywają czę[...]

Zachowanie kopulacyjne ssaków

Z największą różnorodnością zachowań kopulacyjnych spotykamy się u ssaków. U wszystkich gatunków mo[...]

Do zakładania szwów na ranę używa się małych igieł z oczkiem lub sprężynującym uszkiem, przez które przewleka siL materiał, do szycia. Igły podczas zakładania szwów chwyta się w specjalne imadła, tzw. igłotrzymacze (ryc. 115 c). Zaopatrzone są one w dziobki z poprzecznymi nacięciami ułatwiającymi mocne uchwycenie igły, a ramiona w sprężynę rozwierającą i zamek zatrzaskowy. Igłę chwyta się imadłem ‚w odległości 1U od uszka, co ułatwia szycie i zapobiega pękaniu igły.

W celu rozwarcia obu łuków zębowych — górnego i dolnego w przypadku utrudnionego otwierania ust (szczękościsk) używa się szczęko- rozwieraczy (ryc. 115 d, e). Mogą one mieć kształt gumowego klina z poprzecznymi nacięciami lub ramion rozwieranych za pomocą śruby (typ Heister), czy też kleszczy z zamkiem zatrzaskowym (typ Roser-König). Pierwsze rozwierają zęby płynnie, drugie skokowo. Końce szczękorozwie- raczy są spłaszczone z poprzecznymi nacięciami i wprowadza się je pomiędzy zęby górne i dolne. Dla zabezpieczenia przed nagłym zamknięciem jamy ustnej przez pacjenta w czasie wykopywania zabiegów stomatologicznych, szczególnie u dzieci, używa się palca metalów e- ,g o, który wprowadza się pomiędzy zęby (ryc. 115 f).

Leave a Reply