Najnowsze wpisy

Losowe wpisy

Czym jest metoda zachowawcza?

Dokładne obmacanie szypuly polipa wykaże, że badający palec lub zgłębnik posuwając się wzdłuż niej [...]

Przyczyny powstania wapniowego kamienia

Wapń jest w zasadzie głównym wrogiem ludzi chorujących na kamicę ner-kową. Znakomita większość kami[...]

PIERWSZE DOŚWIADCZENIA SEKSUALNE CZĘŚĆ 2

W tym kontekście warto także zastanowić się, jakie znaczenie dla pojęcia „pierwsze doświadczenia se[...]

Historia Jack'a - kontynuacja

Początkowo kolana i ręce bolały go i piekły, ale wkrótce ból przeszedł. Jego kończyny stały się szt[...]

Sposów sprawdzenia odporności dławca błoniczego

Jedynym sposobem sprawdzenia osiągniętej odporności jest odczyn. S c h i c k a, który u osobnika sz[...]

Do zakładania szwów na ranę używa się małych igieł z oczkiem lub sprężynującym uszkiem, przez które przewleka siL materiał, do szycia. Igły podczas zakładania szwów chwyta się w specjalne imadła, tzw. igłotrzymacze (ryc. 115 c). Zaopatrzone są one w dziobki z poprzecznymi nacięciami ułatwiającymi mocne uchwycenie igły, a ramiona w sprężynę rozwierającą i zamek zatrzaskowy. Igłę chwyta się imadłem ‚w odległości 1U od uszka, co ułatwia szycie i zapobiega pękaniu igły.

W celu rozwarcia obu łuków zębowych — górnego i dolnego w przypadku utrudnionego otwierania ust (szczękościsk) używa się szczęko- rozwieraczy (ryc. 115 d, e). Mogą one mieć kształt gumowego klina z poprzecznymi nacięciami lub ramion rozwieranych za pomocą śruby (typ Heister), czy też kleszczy z zamkiem zatrzaskowym (typ Roser-König). Pierwsze rozwierają zęby płynnie, drugie skokowo. Końce szczękorozwie- raczy są spłaszczone z poprzecznymi nacięciami i wprowadza się je pomiędzy zęby górne i dolne. Dla zabezpieczenia przed nagłym zamknięciem jamy ustnej przez pacjenta w czasie wykopywania zabiegów stomatologicznych, szczególnie u dzieci, używa się palca metalów e- ,g o, który wprowadza się pomiędzy zęby (ryc. 115 f).

Leave a Reply