Najnowsze wpisy
You must have either the GD or iMagick extension loaded to use this library
Problem detected on file:/home/omet_poland_com_pl/omet-poland.com.pl/wp-content/uploads/49.jpg

Losowe wpisy

Leczenie ortodontyczne bez tajemnic

Ortodonta Warszawa – jak wygląda leczenie ortodontyczne Wiele osób nawet nie zdaje sobie sprawy z t[...]

POLEKOWA HIPERURIKEMIA - ROZWINIĘCIE

W zapobieganiu temu powikłaniu zaleca się podanie dużej ilości płynów oraz alkalizację moczu. Szcze[...]

Zapalenie stawów

Zapalenie stawów — reumatoid płoniczy (synovitis scarlatinosa) — występuje niekiedy już w pierwszym[...]

Bóle

Objawem, który najczęściej sprowadza kobietę do lekarza, są bóle. Towarzyszą one najrozmaitszym sch[...]

Leczenie choroby wieńcowej za pomocą LBA

W odróżnieniu od zaburzeń miarowości serca, pozwala z reguły ostrożnie i stopniowo zwiększać dawki [...]

Z wad rozwojowych występuje dosyć często i prawie wyłącznie u niemowląt małych zaburzenie w prawidłowym wykształceniu nagłośni. Wady rozwojowe nagłośni są częstą przyczyną zaburzeń w prawidłowym oddychaniu, co prawie zawsze skłania rodziców do zwracania się o poradę lekarską. Niemowlęta wydają osobliwy głos w czasie wdechu, co występuje najsilniej, gdy niemowlę leży na wznak. Przyczyną tego objawu jest wadliwa budowa nagłośni mianowicie słabo wykształcona jej chrząstka o nieprawidłowej elastyczności powoduje nadmierną wiotkość nagłośni i wciąganie jej w czasie wdechu w kierunku szpary głośniowej. Zmniejsza to przelotowość krtani dla strumienia wdechowego powietrza, równocześnie zaś powietrze wprowadza w drżenie zapadającą się nagłośnię, co jest przyczyną osobliwych dźwięków wydawanych przez niemowlę. Prócz wiotkości nagłośni często spotykamy jej zniekształcenie, co w połączeniu z wiotkością jeszcze bardziej potęguje objawy zaburzeń wdechowych. Wada ta przez niektórych autorów nazywana jest świstem krtaniowym wrodzonym.

Jedyną radą jest kłaść niemowlę na boku, rodziców zaś uspokoić, że chrząstka nagłośni z wiekiem twardnieje i w znacznym stopniu zniekształcenie jej ustępuje. Zwykle w drugiej połowie pierwszego roku życia niepokojące objawy ustępują samoistnie.

Leave a Reply