Najnowsze wpisy

Losowe wpisy

Niebezpieczeństwo zakażenia podczas miesiączki

Kobieta zdrowa i dobrze rozwinięta nie doznaje w czasie miesiączki żadnych wybitniejszych cierpień [...]

Objawy uciskowe

Powolny skręt szypuły guza nie powoduje jednak większych dolegliwości.Kliniczny charakter bólów nie[...]

DUSZNOŚĆ KRTANIOWA

Nagłą duszność u dzieci może wywołać ciało obce, błonica (dławiec), skurcz krtani (np. tężyczka), o[...]

Szczawnica

Wymarzona miejscowość dla kuracjuszy chorujących na choroby układu oddechowego i szukających towarz[...]

Charakter zapalenia macicy

Przez ujęcie ich obu rękami spycha się je równocześnie ku dołowi na palce ręki prawej, która znajdu[...]

W uwzględnieniu wybitnej skłonności nabłonka do przeobrażania się z typowego, właściwego szyjce macicznej, w nietypowy – co odgrywa wielką rolę w patogenezie raka tej okolicy – zaczątków nowotworu należałoby szukać w tych miejscach części pochwowej, gdzie takie przeobrażenie najczęściej występuje, a więc na pograniczu stykających się z sobą nabłonków walcowatego i wielowarstwowego płaskiego, tj. w pobliżu ujścia zewnętrznego kanału szyjki.

Przejawem nieprawidłowego zachowania się nabłonka tej okolicy, a więc jego przemiany histologicznej, będzie odmienny przebieg reakcji glikogenowej komórek nabłonka na jod. Próba ta, zwana próbą Schillera, polega na pędzlowaniu części pochwowej roztworem jodku potasu. Jeśli pokrywający ją nabłonek zachowuje się prawidłowo, partio vaginalis przyjmuje-jak t’o zwykle bywa – barwę ciemnobrunatną (próba pozytywna). Miejsca na części pochwowej, w których doszło do przemiany nabłonka, barwią się natomiast znacznie słabiej lub nic barwią się wcale ze względu na niewielką ilość, a nawet brak glikogenu w nietypowych komórkach nabłonkowych. Nieprawidłowe, słabe zabarwienie wykazują też nadżerki części pochwowej (erosio catarrhalis), jajeczka Nabolha oraz najrozmaitszego rodzaju owrzodzenia (raki). Ale i w razie istnienia stanów przedrakowych (łuszczyca części pochwowej) próba Schillera wypadnie negatywnie, gdyż części portio vaginalis, które wykazują jej cechy kliniczne, będą się barwić słabiej lub nie będą się barwić wcale.

Najczęstsze zmiany w śluzówce części pochwowej, które uważa się za przedrakow’e, polegają na tworzeniu się w obrębie niej odgraniczonych od otoczenia białawych wysepek, tzw. łuszczycy (leukoplakia portionis vaginalis), zgrubień śluzówki, wystających nieco ponad powierzchnię. Jeśli jakimś ostrym narzędziem usunie się białe blaszki tworzącego je nabłonka, odsłania się ich ciemnoczerwone, nierówne, łatwo krwawiące dno, na którego brzegach stwierdzić można jeszcze drobne łuski zrogowaciałych komórek nabłonkowych.

Podejrzenie co do istniejącej zmiany przedrakowej nasuwa również charakterystyczny podział na pola (poletkowanie) pewnych miejsc śluzówki części pochwowej, zresztą również ściśle odgraniczonych od otoczenia. Podział ten uwydatnia się zwłaszcza po pędzlowaniu śluzówki 3% roztworem kwasu octowego.

Leave a Reply